Terug naar Zomaar wat gedachten spinsels

Zomâh wat gedachtuh spinsels (poging in ut haags)

Ken ut nie.

 

Ik ben net neiâhrgestreken op un oud gammel bankjuh In ut veâhrsletuh bruine zwagtuh hout staat un groât hart gekeâhrfd met daâhrnaast Nico Loves Marga. Misschien zèn ze allang geschèden of hebbuh ze nu vieâh koteâhrs. Ik laat me gedachtuh veâhrdeâh dwalen en zie un geâhrimpelduh Nico en uìtgezaktuh Marga voâh me met hun snotteâhrenduh koteâhrs en un zwagtuh Labradôh, ze hebbuh ruzie oveâh duh hypotheik en duh koteâhrs janken. Ik laat die deprimeâhrenduh gedachtuh los en kèk nâh duh gele gedeuktuh afvalbak. Die puilt aan alle kantuh uìt, oâk in ut gras en duh aâhrduh eâhrnaast ligt ut vol met rotzaui. Duh teks “Gezond en toch Lekkeâhr” schreiuwt me tegemoet vanaf duh restuh van un plastic veâhrpakking. Ut lèkt wel alsof duh mensen in ut weikend hebbuh geprobeiâhrd, om met un soâht basketbalwôhp, duh prullenbak tuh halen. Voâh duh meistuh was ut kennelèk un tuh zware opgave, net zoals trouwens drie stappen extra zettuh om ut eâh dan gewoân in tuh gauien.Ik kèk om me hein en geniet van duh omgeving. Net uìtlopenduh hâuge kastanjus en ouduh èken, met daâhrnaast al groen wôhdenduh heisteâhrs. Ut is un schitteâhrenduh dag, duh opkomenduh ôhanjuh zon glinsteâhrt op ut wateâh in ut park en duh jonge blaadjus ritselen in un lekkeâh koel briesie Ut is nog vroeg en ut park komt net tot leven. Duh vâugeltjus fluìtuh en fladdeâhren nâh lieve lust en duh einden zittuh elkâh achteâhrna en kwaken jèh ôhen van jèh kop.Aan duh oveâhrkant laat un jong mèsie met twei blonduh staâhrtjus, hâh hondjus uìt. Twei teckels, un ouduh bruine en un klèneâhre, zo tuh zien stuk jongeâhre, zwagtuh die voâhzichtig doâh ut nattuh gras lopen, bang om un nat buikjuh tuh krègen. Ze trekt eins aan hâh veâhrdeilstekkeâh om ze mei tuh krègen. Kennelèk heift ze haast om nâh schoâl tuh gaan. Duh hondjus spartelen nog wat tegen, mâh volgen dan toch, elkâh ondâhtussen vrolèk in duh ôhen bètend. Hâh nastarend zie ik hâh kôhtuh roduh rokjuh dat vrolèk wappeâhrt in duh wind, om duh hoek veâhrdwènen. Duh einden komen tot rust en beginnen aan un soâht graastocht tussen ut net opgeschotuh riet. Dâh is kennelèk ies lekkeâhrs tuh vinden, ze gaan eâh helemaal in op.Aan duh oveâhrkant zie ik un grotuh vin tussen ut jonge riet en plotseling draaien eâh twei brasems om elkâh hein doâh ut wateâh Ja, ut is duidelèk, ut is voâhjâh Teâhrwèl ik dâh zittend op dat bankjuh geniet van duh omgeving komt eâh oveâh ut schelpenpad, un ouduh baas met un rollatôh aanschuifelen. Ut gaat moèzaam, zo ongeveiâh om duh drie stappen duwt hè zèn bril, zo un met grotuh glazen met daâhrin zo’n klèn extra vensteâhrtjuh om tuh lezen en natuuhrrelèk met un dik zwart monteur, teâhrug op zèn neus. Mâh omdat hè voâhoveâh leunt op zèn rollatôh en daâhrbè voâhtdurend nâh beneden kèkt om tuh zien of hè neâhrgens oveâh struikelt, is dit gevecht tegen duh zwaâhrtekracht ondâhtussen un gewoântuh gebâh gewôhden. Oâk als duh bril nog goed zit, geif hè ut ding un feâhrme duw. Un randjuh wit hâh ongeveiâh un half cirkeltjuh wappeâhrt hein en wèâh in duh wind. Hè is zo tuh zien al un aantal maanden niet meiâh bè duh kappeâh geweès Aan duh achteâhrkant krult ut randjuh oveâh zèn kraag hein en staat dâh wèâh parmantig omhoâg. Net alsof ut teâhrug wil groèen om duh rès van zèn hoâfd tuh bedekken.Hè is nu bèna bè me bankjuh Ik hoâh hem mompelen “wat un kleâhre zaui, ze doen oâk mâh tegenwoâhdig” teâhrwèl hè om duh troep naast duh prullenbak schuifelt. “Môhge” en hè knikt in me richting, ik brom “môhge” teâhrug en denk hoezo môhge ut is toch vandaag? Ik laat die zinloze gedachtuh mâh gaan en kèk hoe duh ouduh baas voâhzichtig, steunend op z’n helblauwe rollatôh met un schuin oâg nâh ut bankjuh loeâhrt. Eâh wôhdt wat gedraaid en gewrongen en dan, met un zucht laat hè zich achteâhroveâh op ut bankjuh ploffen. Ik schik eâhrvan, want hè knalt haast naast ut uìtènduh van ut bankjuh mâh ut gaat nog net goed. “Kleâhre, ik zit” zegt hè, “ja, dat ging nog net goed” brom ik. Daâhrna wôhdt ut wèâh stil, we kèken samen in ut rond nâh duh bomen, heisteâhrs, vâugeltjus en duh nog steids rond draaienduh brasems. “Zo, die hebbuh eâh zin in” zegt hè. “Ja, jèh kunt wel zien dat ut voâhjâh is, dan heift iedeâhrein eâh zin in” antwoâhd ik. “Nâh ik andeâhrs niet” mompelt hè en eâh schiet un grotuh rochel tussen zèn lippen uìt die midden op ut schelpenpad uìtein spetteâhrt.Duh einden stoppen opeins met grazen en komen tussen ut riet vandaan, net alsof ze komen kèken wat eâh aan duh hand is. Duh vâugels stoppen met fluìtuh en springuh wat onrustig in ut gras hein en wèâh . Duh einden veâhrzamelen zich nu oâk voâh ut bankjuh op ut grasveld en snateâhren zenuwachtig in ut rond. “Ja ja” mompelt hè “ik kom eâh aan”. UÌt zèn zak frommelt hè un grotuh plasticzak met broâd restuh Nu wôhdt duh rust echt veâhrstôht. Alles op ut grasveld rent piepend, snateâhrend en fladdeâhrend op duh ouduh baas af. Hè strauìt kwistig al duh restuh links en rechts in ut gras en duh beistuh doen zich duidelèk tegoed aan zèn gestuh Als duh zak leig is gauìt hè hem in duh richting van duh prullenbak. Hè valt eâhrnaast in ut gras en hè mompelt “ut is toch al un teâhringzaui, ze komen oâk niet vaak genoeg die bakke lege”.Aan duh oveâhrkant komt un fiesâh met dâh achteâh un bagagekar aanrèden. Vlak voâh onze neus stopt hè en begint zèn kar tuh legen. Op ut gras om hem hein tekent zich na un tèdjuh un bontuh veâhrzameling visspullen af. Duh ouduh baas naast mè mompelt “hè gaat zekeâh vissen”. “Ja” zeg ik, “ik denk niet dat hè gaat surfen”. Hè kèkt mè achteâhrdochtig aan en peâhrst opnieuw un flinke rochel tussen zèn lippen uìt die nu ongeveiâh vèftien centimeteâh voâh me schoenen uìteinspat. “Bèdehand” mompelt hè en draait zèn rug ies meiâh nâh me toe.Vanaf duh rechteâhrkant nadeâhrt un bakfies van duh gemeinteâhrèniging. Bè elke prullenbak stopt hè, leigt hem en begint dan duh kleâhrezaui rondom duh prullenbak bè elkâh tuh schrapen en op tuh ruimen. Hè stopt nu bè onze prullenbak. “Goeduh môhgen” roept hè vrolèk, wè mompelen zoies van “môhge” en kèken nâh duh vôhdeâhringuh van ut uìtpakken aan duh oveâhrkant. Duh gozâh naast ons is nu rondom duh prullenbak aan ut vegen en duh ouduh baas zegt “wat make die gastuh eâh un teâhringzaui van hè!”. Duh gozâh reageiâhrt niet. Oâk ik slik me commentâh in en kèk hoe duh vissâh zèn hengel optuigt, goed gaat zittuh zèn dobbeâhrtjuh uìtpèlt, un maduh op duh haak plaatst en begint tuh vissen.Vanuìt me oâghoek zie ik dat duh gozâh van duh rènigingsdienst ondâhtussen duh volgenduh prullenbak nadeâhrt en al fluìtend aan duh gang gaat. Un aantal spreiuwen zèn hem gevolgd en doen zich tegoed aan duh opspringuhduh restjus etenswâh “Kleâhre” klinkt ut vanaf duh oveâhrkant, duh vissâh staâhrt nâh ut topènd van zèn hengel wâh nog ongeveiâh tien centimeteâh visdraad hein en wèâh wappeâhrt. Ik glimlach, duh ouduh baas naast mè mompelt “ja, jèh ken ut of jèh ken ut nie”. Duh twei brasems zèn veâhrdwenen en ies veâhrdeâhrop zie ik ut dobbeâhrtjuh langzaam aan duh oppeâhrvlaktuh nâh links veâhrdwènen. Oâk duh vissâh kèkt ut dobbeâhrtjuh met un triestuh blik na en zegt opnieuw “kleâhre, da’was gein klène” en begint zèn hengel af tuh steken.Hè kèkt op, ziet mè glimlachen en roept “da’was un joekel man. Zag ie ut?” Ik knik van ja en steik me duim op, daâhrna sprèd ik me armen om aan tuh geven hoe lang ik denk dat hè was en duh vissâh roept lachend “ja, minstens”. Daâhrna concentreiâhrt hè zich op ut maken van un nieuw tuigjuh Duh ouduh baas bromt “onzin, hè ken gewoân nie visse” en legt opnieuw un rochel op ut schelpenpad.Tussen ut net groèenduh lichtgroene wuivenduh riet aan duh oveâhrkant is duh kalenduh vissâh druk in duh wèâh met ut pèlen van zèn nieuwe tuigjuh Regelmatig veigt hè met zo’n roduh boeâhrenbontuh zakdoek ut zweit van z’n hoâfd. Duh enkele haren die eâh nog staan zie ik hieâhvandaan alle kantuh opspringuh. Eâh wôhdt wat loâd toegevoegd, daâhrna wèâh wat eâhraf, dan wèâh ies eâhrbè en tegelèkeâhrtèd wôhdt ut smalle roâdgroen gekleurduh pennetjuh steids un heil klèn stukjuh veâhrzet. Na un nieuwe rochel bromt duh ouduh baas “wat un geklaui, hè ken eg nie visse”. Volgens mè valt dat nogal mei, mâh ik zeg mâh nies en brom allein un soâht van “hmm” teâhrwèl ik aandachtig nâh ut millimeteâhrtjuh roâd stâh dat net boven ut glanzenduh kabbelenduh wateâhroppeâhrvlak tussen ut dâh nog drèvenduh ouduh donkâhgroene kroâs van duh vôhiguh zomeâh uìtsteikt.Zo af en toe drèft eâh wat van ut kroâs tegenaan en veâhrdwènt ut puntjuh ondâh wateâh om dan even lateâh wèâh teâhrgend langzaam op tuh duiken. Un eind zwemt rakelings langs ut roduh puntjuh en hapt eâhrnâh net mis. Hè ziet nu waâhrschènlèk dat ut niet eitbâh is en zwemt veâhrontwaâhrdigd snateâhrend veâhrdeâh Duh vissâh reageiâhrt niet en blèft, teâhrwèl hè puffend un vies bruingrès petjuh opzet tegen duh zon die nu als un kopeâhren ploeâhrt aan duh hemel staat, onafgebroken nâh ut roduh puntjuh staren. Eâh gaat ies hypnotiseâhrends vanuìt, net alsof we allebè veâhrwachtuh dat eâh strakkies un of andeâh wondâh staat tuh gebeuren. Doâh ut turen, duh zon en duh golfslag lèkt ut nu net alsof ut dobbeâhrtjuh stilstaat en duh rès van duh weâhreld hein en wèâh golft.Plotseling gaat ut roduh puntjuh van ut roâdgroene pennetjuh un stukjuh nâh links en trilt wat in duh ochtend zon. Duh vissâh strekt zèn arm uìt nâh duh hengel, klâh om op tuh slaan, mâh doet nog nies. Duh ouduh gozâh mompelt “zie jèh wel hè ken ut nie, had al op mottuh slaan, nâh issie tuh laat” en ik zie vanuìt me oâghoek duh volgenduh vies groenbruin gevlektuh rochel in duh richting van me schoenen veâhrdwènen. Op dat moment begint ut pennetjuh tuh trillen en komt langzaam omhoâg, duh vissâh pakt duh hengel beit, mâh blèft dan al starend nâh zèn dobbeâhrtjuh bewegingloâs zittuh Duh spanning gieâht doâh me lèf en ik wil net schreiuwen sla nâh op, als opeins ut dobbeâhrtjuh omvalt en met un noâdgang nâh duh dieptuh schiet. Duh vissâh geif un tikkie met z’n hengel die gelèk ongeveiâh vanaf ut midden begint tuh buiguhn. Hè geif wat mei en begint dan langzaam en voâhzichtig met ut afsteken van z’n hengel ondâhtussen kalm duh vis nâh duh kant drillend.Na un tèdjuh veâhrschènt duh witzilveâhren bek van duh vis aan ut oppeâhrvlak en wat voâh un bek, un joekel van un bek. Rustig schuift duh vissâh ut net van zèn schepnet ondâhwateâh en heil, heil langzaam trekt hè duh vis eâh nâh toe. Als duh vis boven ut schepnet komt tilt hè duh rand ies boven wateâh en trekt ut schepnet met duh steil nâh boven aan duh kant. Ik zie un knoeâhrt van un vis op duh kant veâhrdwènen, die doâh duh vissâh in alle rust van zèn haak wôhdt ontdaan. Ut was duidelèk, dit had hè vakeâh gedaan.Duh ouduh gozâh mompelt “wat un mazzelâh hè ken ut helemaal nie en dan toch vange. Beginneâhrsgeluk”.Duh vissâh tilt met twei handen duh grotuh zilveâhrkleuriguh vis op en draait hem me kant op “Brasem, 97 cm” roept hè. Ik steik me duim op “mauie vis, goed gedaan” roep ik.“Ik ga eâh vandoâh” zeg ik tegen duh vissâh en duh ouduh man. “Ik oâk” zegt duh ouduh gozâh “andeâhrs krègt ik niks tuh vrete”. We staan bèduh op en hè gauìt un prop papieâh in duh richting van duh schone geleigduh prullenbak. Mis. Ik steik me hand op nâh duh vissâh die teâhrug groet en zeg teâhrwèl ik duh prop papieâh uìt ut gras haal en in duh prullenbak gaui tegen duh ouduh baas “Jè ken ut nie”

Geef een antwoord

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.